‘In opdracht muziek maken zie ik als een ambacht’ – De carrière van componist en producer Ruud Mulder

INTERVIEW | Nadat hij in de jaren 80 de hitlijsten bestormde met Spargo en de hele wereld over toerde, ging gitarist Ruud Mulder aan de slag als producer van muziek in opdracht. Het meest bekend zijn de tunes die hij maakte voor Doet-ie ’t of doet-ie ’t niet, de Staatsloterijshow en Domino Day, maar ook shows van Holiday on Ice, de Efteling en de Dinnershow in Studio 21 voorzag hij van muziek. Samen met Muziekgeheimen blikt de componist en producer terug op zijn carrière tot nu toe.

In zijn keuken in Soest maakt Ruud twee koppen koffie. We gaan aan de keukentafel zitten. Deze grote eikenhouten tafel is het middelpunt van een huiselijke woonkeuken. Hier zit hij het liefst met zijn gasten. “Aan tafel, onder het eten of met een glas wijn, ontstaan de beste gesprekken”, vindt Ruud. Hij neemt een slok van zijn koffie en steekt van wal over zijn eerste stappen in de muziek.

“Al op jonge leeftijd begon ik met drummen. Als 12-jarige jongen speelde ik in mijn eerste bandje”, begint de in 1952 geboren componist en producer zijn verhaal. “In 1967 richtte ik samen met mijn straatvrienden Space 7 op.” Die vrienden waren Hans Elbersen, Fred Friskes en Sjaak Bijman. Ze speelden op schoolfeesten, bij jongerencentra en in discotheken.

Na het uiteenvallen van Space 7 begon hij in 1975 samen met Hans de band Spargo, die verder bestond uit Jef Nassenstein, Leander Lammertink en later Ellert Driessen en Lilian Day Jackson. In de begintijd van de band schreef Ruud alle liedjes. “Ik maakte best wel ingewikkelde liedjes met moeilijke teksten. Ik had sociologie gestudeerd, dus het moest allemaal een beetje verantwoord zijn vond ik.”

De doorbraak van Spargo kwam in 1980 met You and me. Niet geschreven voor Ruud, maar door Ellert. “Ellert had de kwaliteit dat hij hele catchy zinnetjes kon maken.” Het werd de bestverkochte single van het jaar en kwam op nummer 1 in Nederland, Italië, België, IJsland, Peru en Suriname. Nummers als Head up to the sky, One night affair en Just for you behaalden een plaats in de top 5.

Eerste stappen als producer

Spargo werkte steeds met andere producers. “Het waren wel aardige jongens en ze deden verschrikkelijk hun best, maar het was qua sound nooit wat we wilden. En ze hadden niet altijd affiniteit met onze muziek.” Het zette Ruud aan om zelf te gaan produceren.

Het begon met de B-kanten van de Spargo-singles, die hij samen met Ellert deed, maar al snel mocht hij een album opnemen met Roberto Jacketti & the Scooters. Hij kreeg carte blanche. “Ik had alle vrijheid. Dat vond ik heel leuk.” De derde single I save the day werd een top 3-hit.

Nadat Spargo in 1985 uit elkaar ging ‘vanwege persoonlijke en muzikale meningsverschillen’, vervolgde Ruud zijn carrière als producer. Hij produceerde Het Grote Meneer Kaktus Lied van Peter Jans Rens, dat een bescheiden succes werd, en nummers van The Original Talkatives en One Fine Day.

Op een gegeven moment kreeg hij minder plezier in het werk waar hij financieel sowieso al niet veel beter van werd. “Ik kreeg afrekeningen van zeven gulden”, zegt hij gelaten. Het was het moment dat hij besloot te stoppen als platenproducer.

‘Wat moet ik met die ouderwetse muziek?’

Doet-ie ’t of doet-ie ’t niet

“Dat is niks voor mij”, reageerde Ruud, toen presentator Peter Jan Rens hem in 1988 vroeg om muziek te maken voor zijn nieuwe tv-programma Doet-ie ’t of doet-ie ’t niet. Peter Jan had voor de spelshow een tunepakket nodig, met een begintune en opkomstmuziekjes, en een serie showblokken (groots opgezette shownummers, red.). “Ik kwam uit de popmuziek en dacht: wat moet ik met die ouderwetse muziek?” Maar dat bleek precies de reden dat Peter Jan hem vroeg.

De energieke presentator wilde muziek die popachtiger was dan het werk van de gevestigde tv-componisten. Hij haalde Ruud over de uitdaging aan te gaan. Samen met Spargo-maatje Ellert schreef en produceerde Ruud een tune. ‘Nederland vermaakt zich wel, bij dit televisiespel’ waren de woorden waarop Peter Jan eens per maand de trap af draafde. Daarnaast maakte Ruud voor iedere uitzending een nieuw showblok, met thema’s als musical, film en kermis.

Doet-ie ‘t of doet-ie ’t niet was een productie van John de Mol. Hij kende Ruud nog uit de tijd van Spargo: de band zat bij het managementbureau van John. De tv-producent was te spreken over het werk van Ruud en vroeg hem zijn vaste muziekproducer te worden. Vanaf dat moment deed Ruud alle producties van John.

Duidelijke kaders waren er niet. “In die tijd was het nog een beetje knullig. John was ook pas begonnen als producent. We moesten het samen uitvinden.”

Het basisstation werd Bullet Sound Studios in Nederhorst den Berg, waar Ruud met een vaste club mensen werkte. Alles klopte. “We zaten met een goede studio, een goede technicus, een goede arrangeur en goede muzikanten. Het moest allemaal snel, maar het was ook altijd in een fijne sfeer.”

Ruud krijgt een lach op zijn gezicht als het gaat over zijn tijd bij John de Mol. Hij gaat er goed voor zitten. Hij vertelt dat hij de opnames uitvoerde in grote bezetting, met letterlijk alle toeters en bellen. Hiervoor waren ingewikkelde arrangementen nodig, uitgeschreven door ‘geschoolde jongens’. Ruud vroeg Het Goede Doel-saxofonist en beroepsarrangeur Gerbrand Westveen en later Dirk Keijzer voor het arrangeerwerk.

Muzikanten als Cor Bakker, Bert Meulendijk, Edwin Schimscheimer, Charly Angenois en Marcel Serierse speelden de muziek ‘lezend’ in. “De crème-de-la-crème van de muziekwereld. Jongens die tóen nog niet zo heel bekend waren.“

Ruud kwam er al snel achter dat hij veel plezier haalde uit het maken van muziek in opdracht, ook wel opdrachtmuziek genoemd. Begin jaren 90 bracht hij zijn werkzaamheden onder in zijn eigen bedrijf Ruud Mulder Sound. Samen met Hans van Eijck en Stephen Emmer was hij een van de koplopers van een tweede generatie tv-componisten, na pioniers als Tonny Eyk en Ruud Bos.

Meer dan 25 jaar Staatsloterij

Het was eind 1990 toen John de Mol belde om te vragen hoe het ervoor stond met de muziek voor De 100.000 Gulden Show van Veronica (later Staatsloterijshow, red.). Ruud was op dat moment bezig met de tunes voor de 5 Uur Show. ”Ik zei tegen John: ‘Dat moest toch pas over drie weken klaar?’ ‘Nee’, zei hij, ‘het moet eerder. Eigenlijk morgen al.’”

Van De 100.000 Gulden Show had Ruud al een eerste versie klaar, maar nog zonder blazers. Snel nam hij deze op in dezelfde sessie als de 5 Uur Show. “De muzikanten waren er toch al.”

‘John moet er altijd even overheen piesen’

Hij stuurde dezelfde dag nog een tape per koerier naar het kantoor van John de Mol Producties. John keurde de muziek goed, maar wilde wat kleine dingen aangepast hebben. “Hij moet er altijd even overheen piesen. Maar hij hoort het ook allemaal goed, dus dat vind ik alleen maar leuk.”

Inmiddels wordt de melodie al meer dan 25 jaar gebruikt door de Staatsloterij. Het is de tune waar Ruud het meest trots op is. “By far.”

Door de jaren heen werden verschillende Staatsloterij-programma’s uitgezonden en dat hij bijna alle opnames van zijn eigen tune ook zelf heeft gedaan, vindt hij leuk. Hij maakte zo’n twintig variaties, van een houseversie tot een latinmix. De meest recente Staatsloterij-productie is een danceversie voor de trekking op internet.

Staatsloterij door de jaren heen: Staatsloterijshow (1992) [doorstart De 100.000 Gulden Show 1990] | Staatsloterijshow (1998) | Die 100.000 DM Show (2000) | Staatsloterijshow (2001) | Staatsloterij Rock In Rio (2004) | Staatsloterij Muziekland (2000) | Staatsloterij Trekking (2012). © EndemolShine Nederland BV.

De blazers hoefde hij nooit opnieuw op te nemen. Die kon hij iedere keer hergebruiken. “Ik heb de lumineuze ingeving gehad om deze na de eerste opname los op een tape te zetten”, zegt hij grijnzend.

Voor de showblokken van Johns programma’s werkte Ruud met door de wol geverfde artiesten als Gerard Joling, Willeke Alberti en Lee Towers, en internationale namen als Johnny Logan en Udo Jürgens. Een uitdaging was het opnemen met presentatoren als Linda de Mol, Marc Klein Essink en de kandidaten van All you need is love. Zij waren geen zanger van beroep.

“Linda zei ooit met een knipoog dat ik de man ben die heel Nederland heeft doen denken dat ze kan zingen. Niet dat ik er nou zo trots op ben, maar ik durf best wel te zeggen dat ik de beste in Nederland ben die nog iets kan maken van mensen die niet kunnen zingen.”

Hoe hij dit voor elkaar krijgt? Het is een combinatie van iemand op zijn gemak stellen tijdens de opname en zijn of haar stem zo goed mogelijk nabewerken. “Daar heb ik veel ervaring mee, al voordat er een computer was.”

Opdrachtmuziek in optima forma

Door zijn werk voor John de Mol maakte Ruud ook kennis met Frank Wentink. Frank was partner in de evenemententak van Johns productiebedrijf en had daar de dagelijkse leiding. Het klikte goed tussen Ruud en hem. “Frank is een hele inspirerende man, met passie. Hij vertrouwt volledig op mij en ik snap exact wat hij wil. Dat is een band die je opbouwt.”

In de tweede helft van de jaren negentig introduceerde Frank het Dinnershow-concept: een live entertainmentbelevenis in combinatie met dineren. Ruud werd verantwoordelijk voor de muzikale invulling van de show die te beleven was in Studio 21 in Hilversum. Het werd een vaste opdracht met eens in de zoveel jaren een nieuwe show.

Het was werk buiten zijn comfortzone. “Het was vrij kitschy. En kitsch is alleen maar leuk als het goed gedaan wordt. Het is niet mijn soort muziek, maar ik vond het ontzettend leuk om eraan te werken.”

Hij maakte alle soorten muziek, van pop tot rock en van swing tot jazz. “Het was een combinatie van disciplines. Opdrachtmuziek in optima forma.”

‘Ik ben nooit begonnen met het idee dat ik er geld mee zou gaan verdienen’

Generatie- en vakgenoot Stephen Emmer zei eens in een interview dat opdrachtmuziek hem de mogelijkheid geeft om vrij werk te financieren. Ruud heeft deze drijfveer nooit gehad. “Ik ben sowieso nooit begonnen met het idee dat ik er geld mee zou gaan verdienen. Dat viel ook erg tegen. Ik vond het gewoon heel leuk.” Hij haalt zijn creatieve voldoening uit het opdrachtwerk.

“Ik heb van mijn hobby mijn beroep kunnen maken. Dat is weinigen gegeven”, zegt hij, terwijl hij tevreden de laatste slok van zijn koffie neemt.

Het is een soort ambacht

De uitdaging zit hem voor Ruud in het iedere keer opnieuw, in korte tijd, aan alle wensen tegemoet zien te komen. “John zei ooit: ‘Ruud snapt altijd wat ik bedoel.’ Maar zo makkelijk is het meestal niet om in te schatten wat een opdrachtgever nou precies wil. Dan is het aan mij, en dat is vaak het moeilijkste aspect, om te begrijpen wat jij bedoelt. Ik maak iets, en als jij dan zegt: ‘Maar dat bedoel ik niet’, dan heb ik niet goed geluisterd.”

“Het moet bijvoorbeeld niet te heftig zijn, maar ook weer niet te lullig. En de productie moet er ook nog eens mee kunnen werken. Ik zie het als een soort ambacht. Het zijn vaardigheden die je ontwikkelt als je jarenlang in opdracht muziek maakt.”

Daarbij is de ‘sound’ van groot belang, vindt Ruud. “Ik wil dat het goed en productioneel klinkt. Ik houd niet van lullige midi-geluidjes, ik wil er m’n eigen klank aan geven.”

Ruud wil wel wat muziek uit zijn oeuvre laten horen en neemt mij mee naar de studio op zolder. Uit een van de rekken archiefmateriaal, met in totaal zo’n duizend DAT-tapes en cd’s, pakt hij een schijf met verzameld werk. Hij gaat achter de mengtafel zitten. We horen een greep uit zijn werk voor de vele tv-programma’s, evenementen en live entertainmentshows van John de Mol en andere opdrachtgevers.

Sommige stukken heeft Ruud lang niet teruggehoord en herinneringen komen naar boven. Dan start een liedje uit De Nieuwe Efteling Sprookjesshow van de Efteling uit 1998. Ruud begint te glunderen. “Dit was de eerste grote kindershow die ik deed, voor Frank Wentink.”

Ruud laat muziek horen in zijn studio.
Ruud laat muziek horen in zijn studio.
Foto: Muziekgeheimen.

De samenwerking met John eindigde in 2001, toen het bedrijf van de mediaproducent opging in Endemol Nederland. Ruud kon terugkijken op een dertienjarig partnerschap dat een grote bijdrage leverde aan zijn oeuvre opdrachtmuziek.

Demo bekendste tv-tunes Ruud Mulder: Doet-ie ‘T Of Doet-ie ‘T Niet (1988) | Staatsloterijshow (1992) | 5 Uur Show (1990) | Love Letters (1991) | 5 Tegen 5 (1993) | Boobytrap (1993) | Domino Day (1999). © EndemolShine Nederland BV.

Frank Wentink ging in zijn eentje door met het evenementenbureau en bleef een trouwe opdrachtgever. Voor zijn werk moest Ruud wel op zoek naar een nieuwe studio, want het einde van de samenwerking met John betekende ook het einde van Bullet Sound Studios als thuisstation. Hier was Ruud stiekem al op voorbereid.

De jaren daarvoor had hij stukje bij beetje zijn eigen thuisstudio opgebouwd. Hij was er klaar voor om volledig vanuit huis te functioneren. Het maakte het werk een stuk makkelijker en efficiënter. De nieuwste technische ontwikkelingen gaven hem meer mogelijkheden dan ooit. “Vroeger ging je de studio in en moest het meteen goed erop staan. Nu kon je er mee gaan pielen. En ik kon ineens een hele opdracht in m’n eentje doen.”

Een echt afscheid van Bullet Sound is er nooit gekomen. Het is de studio waar Ruud nog steeds de grotere projecten doet. “Het is mijn tweede huis.”

IJsbaan

Vanuit zijn eigen studio deed Ruud in 2002 de muziekproductie van een tweede theatershow voor de Efteling: De Wonderlijke Efteling Show. Beide Efteling-shows kregen internationale erkenning door het winnen van de Big Entertainment Award, een belangrijke prijs van de brancheorganisatie, waarna Frank Wentink shows mocht gaan ontwikkelen voor Holiday on Ice.

Ruud werd musical director van de schaatsspektakelshows. De eerste productie was Pinocchio on Ice, een show speciaal voor kinderen. Daarna volgden de ‘volwassenenshow’ Romanza en nog twee kindershows. De producties waren niet alleen in Nederland te bewonderen, maar onder meer ook in Frankrijk, Duitsland en Turkije.

Ruud zat met zijn 12-jarige zoon op de tribune bij Aladdin on Ice in Istanbul. Hij keek opzij naar zijn zoon, stelde een grote lach op zijn gezicht vast, keek vervolgens om zich heen en zag honderden Turkse kinderen klappen op zijn liedjes. “Toen dacht ik: ik ga een borreltje nemen als ik thuiskom.“

De live entertainmentshows waren grote projecten en muziek hiervoor maken kostte veel tijd. De choreografie was bepalend. “Het moest voldoen aan bepaalde lengtes. Op zoveel minuten komt het ballet erbij, dan doet het licht dit en dat, enzovoort.”

‘Ik kon hier écht creatief bezig zijn’

Ruud had er veel lol in. “Ik vond het eigenlijk nog leuker dan mijn werk voor televisie, dat steeds zakelijker werd. Ik kon hier écht creatief bezig zijn.”

Meer dan tien jaar Domino Day

In een periode waarin het accent verschoof naar muziek voor live entertainmentproducties, bleef het tv-project Domino Day gewoon voortduren. Vanaf de start in 1998 tot het einde in 2009 produceerde Ruud jaarlijks een op maat gemaakt palet aan muziek voor de wereldrecordpoging vallende dominostenen. Het live televisie-evenement werd gehouden en uitgezonden in Nederland en tegelijkertijd ‘doorgeprikt’ naar België, Duitsland, Engeland en Polen.

Hij kon de muziek voor de dominoshow niet kant-en-klaar afleveren, omdat de benodigde lengte niet vooraf bekend was. De duur van elk nummer was afhankelijk van de snelheid waarmee de stenen in een veld omvielen. Hij was ieder jaar zelf in de regie aanwezig om het muziekgebruik in goede banen te leiden. “De geluidsman en ik zaten dat live te doen, met een eindje, ‘bam’. Dan viel zo’n veld en was het: ‘Ja, volgende!’“

Het was postproductie, maar dan live op zender. “Heel ingewikkeld, maar het gaf een ontzettende kick dat het klopte.”

Ook de iconische Domino Day-tune is van de hand van Ruud. “Een leuke tune moet ik zeggen”, zegt hij schalks.

Na meer dan tien jaar kwam er in 2012 weer een opdracht uit de hoek van John de Mol. Het ging om Wat schat je, een tv-show van zijn nieuwe productiehuis Talpa. Het was opvallend dat Ruud deze klus kreeg, John werkte sinds de oprichting van Talpa met jonge pop-producers uit de stal van zijn eigen platenmaatschappij, iets dat Ruud overigens wel begreep. Via oude contacten werd hij nu toch gevraagd.

Hij kreeg de smaak weer te pakken en stuurde John gelijk een voorstel voor de nieuwe realityshow Utopia. De mediagigant bleek echter andere plannen te hebben met dat programma. Hij was op zoek naar een tune met hitpotentie. “John koos voor een nummer dat de bekende popband Miss Montreal had voorgesteld en dat kon scoren in de hitlijsten.”

‘Het is ouwelullenpraat, maar ik vind dat de businesskant nu overheerst’

Die verzakelijking van de markt maakt het minder leuk voor de ambachtsman die het liefst gewoon creatief bezig wild zijn. “Ik ben natuurlijk old school. Toen ik begonnen ben bij John moest het gewoon snel, leuk en goed. Het is ouwelullenpraat, maar ik vind dat de businesskant nu overheerst. Wat ik begrijp, maar ik ben niet zo zakelijk.”

Zakelijke belangen waren ook de oorzaak van het verliezen van de Studio 21-Dinnershow als doorlopende opdracht. Frank Wentink was in 2014 met pensioen gegaan en de nieuwe eigenaar RTL werkte voor live entertainmentproducties met Eric van Tijn. Bij de zevende Dinnershow Pandora, die in 2015 begon, kwam hij aan het muzikale roer te staan.

“Ik zal niet zeggen dat ik het niet jammer vond, maar het is hoe het gaat”, zegt Ruud hierover. Bovendien was het jaar ervoor al een nieuwe dinnershow op zijn pad gekomen.

Het ging om Brooklyn Nights, in de voormalige Endemol-studio’s in Aalsmeer. Een project van pensionado Frank Wentink; de evenementenkoning wilde nog één keer ‘wat bijzonders doen’. Hij vroeg, hoe kon het ook anders, oude vertrouwde Ruud voor de muziekproductie. De twee waren herenigd.

De hernieuwde samenwerking met de gepassioneerde Frank beviel Ruud goed. Ook met creative director en choreograaf Marc Forno zat hij op een lijn. “Marc is een enorm gedreven vakman. Dan zaten we in mijn studio om de choreografie door te nemen op muziek. Ging hij staan, probeerde een beweging en zei met dat Franse accent tegen me: ‘I need eight times eight more!’ Vervolgens ging ik een beetje pielen achter mijn keyboard en als hij weg was ging ik het uitwerken.”

Hij kon zijn creativiteit weer de vrije loop laten. “Dát is opdrachtmuziek en dat vind ik heel erg leuk om te doen.”

Brooklyn Nights werd een succes, waarna Frank samen met Marc een nieuw evenementenbureau begon. Het leverde Ruud vanzelfsprekend weer opdrachten op.

Opdrachtmuziek maken is een vak

Ruud ziet opdrachtmuziek maken als een vak. Niet iets wat je er als componist een beetje bij doet. Toch merkt hij dat de vraag naar het door hem omschreven ambacht steeds verder afneemt. “Vroeger had je voor een briefing een afspraak op locatie, met het hele productieteam. Nu krijg je een mailtje met drie steekwoorden en de opdracht: ‘Maak maar wat. Morgen moet het af.’”

Niet dat hij ervaring tekort komt om er iets van te kunnen maken, toch belt hij er liever achteraan over hoe het precies moet klinken en wat voor cues de productie nodig heeft. “Ik wil echt iets goeds en bruikbaars afleveren.”

De tijd van productie op productie is voorbij voor Ruud. De laatste jaren maakt hij vooral nog muziek voor trouwe opdrachtgevers zoals Frank Wentink. Hij stopt weinig energie in netwerken. “Het is niet mijn sterkste punt en was ook nooit nodig. Ik rolde altijd van de ene opdracht in de andere.”

‘Ik opereer in de niche en dat vind ik prima’

Hij neemt nog altijd de serenades op voor All you need is love, zet de jaarlijkse sing-a-long voor Kinderen voor Kinderen in elkaar en maakt corporate muziek voor merken als Bijenkorf, Holland Casino en Maag Lever Darm Stichting. “Ik opereer in de niche en dat vind ik prima.”

Ook staat hij weer als muzikant op het podium, met Spargo. Sinds een paar jaar is de formatie terug van weggeweest en treedt op ‘als ze er zin in hebben’. De band was te zien in een Vodafone-minidocumentaire rondom een remix van You and me en bracht een nieuw verzamelalbum uit.

Samen met zijn vriendin Suzette, die zingt, maakt Ruud countrypopsongs. “Dat zijn liedjes die ik leuk vind. Die muziekstijl is in Nashville in Amerika heel populair.”

We lopen vanuit de studio terug naar beneden. De componist, producer en muzikant vertelt dat hij werk minder belangrijk vindt dan vroeger. “Ik maak me er niet meer zo druk om. Ik heb ook een bepaalde leeftijd bereikt, daar ga ik niet omheen praten (66, red.).” Hij geniet van zijn huis, zit graag in de tuin en kookt voor zijn vrienden.

De tuin is de plek waar Ruud het liefst is.
De tuin is een plek waar Ruud graag is.
Foto: Muziekgeheimen.

Toch kan hij het niet laten om zijn studio in te duiken voor opdrachtwerk, het blijft zijn hobby. Ruud maakt alles wat hem gevraagd wordt. “Het maakt me niet uit wat ik doe. Ik ben wat dat betreft een hoer.”

Foto’s: Muziekgeheimen



Muziekdossier Ruud Mulder

1967: Begon als veertienjarige jongen met straatvrienden de band Space 7.

Vanaf 1975: Zat in zijn tweede band Spargo, waarmee hij in 1980 een nummer 1-hit noteerde met You and me en de hele wereld over toerde. De band stopte in 1985, maar keerde meerdere malen terug: tussen 1997 en 2005, en vanaf 2015.

1984: Ging na het stoppen van Spargo door als platenproducer en was verantwoordelijk voor de opname van I save the day, de nummer 1-hit van Roberto Jacketti & the Scooters (1984). Produceerde ook Het Grote Meneer Kaktus Lied van Peter Jan Rens (1985).

Vanaf 1988: Is producer van muziek in opdracht, voor John de Mol Producties en andere opdrachtgevers. Het meest bekend zijn z’n tunes voor Doet-ie ’t of doet-ie ’t niet (1988), De 100.000 Gulden Show / Staatsloterijshow (1990), 5 Uur Show (1990), Love Letters (1990), 5 Tegen 5 (1992) en Boobytrap (1993). Produceerde honderden showblokken voor grote televisieshows, met artiesten als Gerard Joling, Gordon, René Froger, Willeke Alberti, Anita Meyer, Lee Towers, Johnny Logan en Udo Jürgens, en met presentatoren als Linda de Mol, Marc Klein Essink en Peter Jan Rens. Deed daarnaast tientallen bedrijfsevenementen en de klassieke reclame van Haribo met Peter Jan Rens (1994).

1989-1993: Was The Rude van Angela & The Rude, een rockgroep met Angela Groothuizen.

Vanaf 1994: Ging voor Frank Wentink aan de slag als musical director van dinnershows. Deed er vijf voor Studio 21 in Hilversum: Fantasy World Dinner Show (1994-1999), Dinnershow Of The Centuries (1999-2004), Dinnershow Novomundo (2004-2008), Dinnershow of Dreams / DreamsLive (2008-2012), Dinnershow 21 On Air (2012-2015). Deed er ook twee voor de (inmiddels voormalige) Endemol-studio’s in Aalsmeer: Barcelona (1999-2004) en Brooklyn Nights (2014-heden).

1998-2002: Was musical director van twee Efteling-theatershows: De Nieuwe Efteling Sprookjesshow (1998) en De Wonderlijke Efteling Show (2002). Beide shows wonnen de Big Entertainment Award, een belangrijke prijs van de grootste internationale brancheorganisatie voor permanente attracties en attractieparken.

1998-2009: Maakte ieder jaar alle muziek voor Domino Day, een televisie-evenement rondom de wereldrecordpoging voor het grootste aantal vallende dominostenen. Verzorgde live vanuit de regie de instarts. Bedacht ook de bekende tune, die vanaf 1999 gebruikt werd.

2003-2007: Was musical director van Holiday on Ice. Begon met de kindershow Pinocchio On Ice (2003), deed daarna de reguliere show Romanza (2006) en tot slot de kindershows Bugs Bunny On Ice (2006) en Aladdin On Ice (2007).