Deze zangeres zong de happy hardcore-hit Rainbow in the sky

Halverwege de jaren 90 beleefde het muziekgenre happy hardcore zijn piek. Charly Lownoise & Mental Theo, de Party Animals en DJ Paul Elstak scoorden de ene na de andere hit. Laatstgenoemde maakte het bekendste happy hardcore-nummer: Rainbow in the sky. Jaren na dato werd pas bekend welke zangeres het nummer zong.

Het was begin 1995 toen hardcore-dj Paul Elstak het producerstrio Addy van der Zwan, Koen Groeneveld en Jan Voermans – beter bekend als Klubbheads – een commerciële radioversie vroeg te maken van zijn plaat Life is like a dance. Hij had de ambitie om een hit te scoren. Het plan slaagde en de mannen werden de vaste producers van Paul Elstak.

Opvolger Luv u more betekende de grote doorbraak van DJ Paul Elstak. Het nummer stond elf weken op nummer twee in de Top 40. De act DJ Paul Elstak had inmiddels ook een boegbeeld: Shaydie. De zangeres, die eigenlijk Saskia de Geus heette, was te zien in de videoclips en ging samen met een rapper en danseressen het land in.

De plaat die volgde was Rainbow in the sky. Het werd bijna net zo’n grote hit als Luv u more en groeide uit tot de ultieme happy hardcore-klassieker aller tijden.

Wie o wie?

Hoewel Shaydie degene was die als zangeres op het podium stond, was zij – zoals bij vele producersacts – niet degene die je hoorde op de platen. De producers doken hiervoor de studio in met niemand minder dan Ingrid Simons.

Ingrid was een veelgevraagde achtergrond- en sessiezangeres. Ze trad op met artiesten als Ruth Jacott, Rob de Nijs en Gordon en was te horen op zo’n beetje ieder Nederlandstalig album. Verder zong zij de titelsong van Goede tijden, slechte tijden.

Zangeres Ingrid Simons.
Zangeres Ingrid Simons.
Foto: Facebook Ingrid Simons.

De meeste mensen kenden haar van de danceplaten waarop haar kenmerkende vocalen te horen waren. Ze verleende haar stem aan tientallen bekende hits uit Nederland en België, zoals No time 2 waste van T-Spoon en acts waar het Klubbheads-trio achter zat.

Ingrid vertelt Muziekgeheimen dat de samenwerking zo geregeld was: “Addy van der Zwan vroeg mij of ik wat voor Paul Elstak wilde inzingen. Ja, tuurlijk, dat was mijn werk.”

Of ze nog weet hoe het eraan toeging in de studio? “Oh, dat was heel leuk!”, roept de zangeres uit. “Ik zat in een soort bezemkast, zonder ramen. Ik rookte nog en dat deed ik gewoon in dat hok. Mijn hemel, kun je je voorstellen hoe blauw het stond?” Ingrid moet hard lachen als ze eraan terugdenkt. “Als ik ooit kleinkinderen krijg, dan moeten zij echt niet weten dat oma daar in zo’n hok heeft staan roken.”

“Het was meteen gemoedelijk”, vervolgt Ingrid. “We namen echt de tijd ervoor. Ik zong het op mijn normale stem in. Later werd het gepitcht om het de rave-sound te geven.” Hierdoor herkende bijna niemand dat het Ingrid Simons was die zong op de platen van Paul Elstak. Pas vijf jaar later werd dit onthuld in het boek De Gabberstory; DJ Paul & DJ Rob (Paul van Gageldonk, 2000).

Eind 1995 ging Ingrid opnieuw de studio in voor The promised land. Het nummer verscheen op het Paul Elstak-album May the forze be with you, samen met Luv u more en Rainbow in the sky. Op dat album stond ook Don’t leave me alone, waarop Shaydie voor het eerst zelf zong. Dat werd de volgende single, en weer een top 3-hit.

In maart 1996 kwam er weer een single met de stem van Ingrid. Het ging om een nieuwe versie van The promised land. Het was het laatste nummer waarop Ingrid te horen was en bovendien een van de laatste hits voor DJ Paul Elstak. Shaydies opvolger Lindsay zong Rave on, dat nog een vierde plaats haalde, Unity kwam niet verder dan halverwege.

Werd het kenmerkende geluid van Ingrid Simons gemist, of waren het de eerste tekenen van een tanende happy hardcore-gekte? Paul besloot zich weer op hardcore te richten. En Ingrid? Zij vertoefde nog een tijdje in de dancewereld en trad voor het eerst op de voorgrond in Do you wanna funk van Slammer, weer een van de acts van Klubbheads. Ook ging ze door met haar werk als achtergrond- en studiozangeres. Zo was ze lid van de I Luv Holland band van het tv-programma Ik Hou van Holland en zong ze bij Toppers in Concert.

In 2014 mocht ze voor één keer de Toppers-orkestbak verlaten om samen met haar dochter Eva – die in navolging van haar moeder een succesvolle carrière in de dancemuziek opbouwde – een medley te brengen van oude en nieuwe dancehits. Daar ondervond ze dat Nederland nog altijd compleet uit z’n dak gaat op de knallers die zij midden jaren 90 inzong.

Nog altijd succes

Sinds het succes bij de Toppers kun je ‘the original voice of the 90’s-hits’ boeken voor een optreden. Ook valt ze in bij de Diva’s of Dance van Anita Doth (2 Unlimited), Linda Estelle (T-Spoon) en Des’Ray (2 brothers on the 4th floor), op toerbeurt met Nance Coolen (Twenty 4 Seven) en oude bekende Shaydie. Niet omdat Ingrid zo graag wil schnabbelen, maar omdat ze er van geniet.

“Ik heb altijd gewoon willen zingen omdat ik het leuk vind. Ik doe ook wel optredens met nummers als We are family en It’s raining men, maar dat rave-repertoire vind ik het allerleukste om te doen. Ik voel me daar ook heel sterk in.”

De zangeres ziet het als een discipline apart. “Tegenwoordig doen veel zangeressen die nummers, dan zingen ze mee met mijn stem. Maar als je de real deal hoort, dan merk je een verschil. Je moet het liedje zíjn vind ik.”

Van al het werk dat ze heeft gedaan, past dit genre het meest bij haar, besluit Ingrid. “Het is echt mijn beste ik.”

Foto: Pexels