‘Het is bikkelhard werken, maar het is mijn passie’ – De carrière van componist en producer Ronald Schilperoort

INTERVIEW | Ronald Schilperoort begon zijn carrière onder de vleugels van televisiecomponist Hans van Eijck en was (mede)verantwoordelijk voor Liefde op het eerste gezicht van Gerard Joling en Onderweg naar morgen van Ruth Jacott. De meeste uren besteedde hij aan ruim vierduizend afleveringen scènemuziek van Goede tijden, slechte tijden. Tegenwoordig houdt hij zich bezig met films en series als Toscaanse Bruiloft, Tuintje in mijn hart en De Kameleon. De componist en producer blikt samen met Muziekgeheimen terug op zijn carrière tot nu toe.

“Zullen we naar beneden gaan?”, vraagt Ronald, nadat hij wat te drinken heeft ingeschonken voor ons beiden. Hij doelt op de studio in de kelder van zijn Hilversumse villa. We lopen de trap af en als hij de deur opent, treden we een ware mancave binnen. In de hoek van de donkere ruimte pruttelt een helder verlicht aquarium met vissen in felle kleuren. Hier en daar ligt een gitaar of tamboerijn, in de opname-cel staat een drumstel.

We nemen plaats waar Ronald altijd zit: achter het mengpaneel. Om ons heen staan keyboards en hardware. Ik merk op dat er een gigantisch bioscoopdoek aan de wand hangt, Ronald moet lachen. “Dat leek me handig voor het werken aan films, maar ik gebruik het nooit. Het is veel makkelijker om gewoon op een groot computerscherm recht voor mijn neus te kijken.”

De componist vertelt dat hij opgroeide in Delft. Zoals bijna ieder kind zat hij op blokfluitles, daarna ging hij over op piano. Hij kreeg les van een Engelse docente. Voor zijn eerste les kreeg hij de opdracht een verhaaltje te schrijven en daar geluid bij te maken. Het eerste zaadje voor het maken van filmmuziek was geplant.

Ronald zat bij het Delftse jongenskoor De Buddy’s. Met een aantal mede-koorleden begon hij de band Replay (niet te verwarren met Re-Play, de band die later hits had met Gordon, red.). Maar toen de baard in de keel kwam was het de hoogste tijd om De Buddy’s te verlaten. Samen met de drummer van Replay (Remon Zwaan, red.) ging Ronald op zoek naar muzikanten om een nieuwe band mee te beginnen. Een van hen was John Ewbank. “Bleek best een goeie te zijn”, zegt Ronald lachend. Het was de geboorte van Shift.

Hans van Eijck

Ronald bouwde bij zijn ouders thuis “een studiootje” om met Shift opnames te kunnen maken. Zelf speelde hij synthesizer. Muziekproducer Hans van Eijck, die eerder met De Buddy’s een nummer had opgenomen, vroeg Ronald synthesizerpartijen te spelen voor producties die hij deed voor onder andere Joop van den Ende.

‘Ik was jong en had die Atari, hij had de opdrachten’

Hans huurde voor elke opname een studio in Hilversum. Dat was gebruikelijk in die tijd, de eerste thuisstudio’s waren nog niet zo geavanceerd. Ronald vond het zonde dat Hans in die studio’s ook alle demo’s opnam. “Ik zei tegen hem: dat kunnen we toch ook bij mij doen? Ik speelde alles met synthesizers.”

Ronald breidde zijn studio steeds verder uit. Hij was een van de eersten met een Atari: een thuiscomputer waarmee je synthesizers kon programmeren. Hierdoor hoefde je niet meer alles rechtstreeks op de band te spelen, maar kon je onbeperkt wijzigingen aanbrengen voor je de muziek opnam. Deze techniek was revolutionair en Hans vroeg Ronald vanaf nu al zijn opdrachten te programmeren.

“Ik zette thuis met midi alle instrumenten in de Atari: drums, bas, piano. We deden meerdere projecten tegelijkertijd en eens in de zoveel tijd ging ik dan naar Hilversum om de boel uit te laden en op aparte sporen te zetten. Vervolgens kwam Hans erbij, deden we voor sommige producties nog opnames van live-instrumenten en zang, en gingen we alles mixen.”

Ronald aan het werk in zijn thuisstudio (eind jaren 80).
Ronald aan het werk in zijn thuisstudio (eind jaren 80).
Foto: Ronald Schilperoort.

“Het was een gouden combinatie. Ik was jong en had die Atari, hij had de opdrachten. We werkten razendsnel.” Bekende titels die Ronald in zijn begintijd programmeerde waren de Soundmixshow, Surpriseshow en Showmasters.

Spijkerhoek

Het was eind 1988 toen Ronald een van zijn eigen composities liet horen aan Hans. De opname had hij met de nieuwste synthesizers gedaan. Hans had net de opdracht gekregen om de jongerenserie Spijkerhoek van muziek te voorzien. “Hans zei: ‘Dat is gaaf, dat ga ik aan Joop presenteren als tune.’ Toen kwam ‘ie terug en zei hij: ‘Nou, het is ‘m geworden!’ ”

Ronald mocht voor Spijkerhoek ook de muziek voor de scènes componeren. Hij maakte een reeks thema’s die de regisseur onder het beeld kon zetten.

Ronalds band Shift had een terugkerende rol in Spijkerhoek. Bij de serie verscheen de single Wonderful, in samenwerking met hoofdrolspeelster Mary-Lou van Stenis. Het werd de doorbraak van de band: Wonderful bereikte de tweede plaats in de Top 40, de band trad op in Countdown en ging op tournee. In 1990 nam Shift deel aan het Nationaal Songfestival, waar ze met het nummer Helemaal de derde plaats behaalden. Niet lang daarna ging de band uit elkaar.

Het werk met Hans nam aanzienlijk toe toen Joop van den Ende in 1990 een samenwerking aanging met de eerste commerciële omroep RTL, waarvoor hij talloze nieuwe programma’s ontwikkelde. De opdrachten kwamen nu aan de lopende band binnen. Ronald ging daarom steeds vaker meeschrijven.

Soapmuziek

Een grote opdracht was de muziek voor de eerste Nederlandse soapserie: Goede tijden, slechte tijden (GTST). Ronald nam de door Hans geschreven begintune op, maar belangrijker nog, hij ging alle scènemuziek doen. In de begintijd maakte hij een aantal vaste muziekthema’s die onder de scènes gemonteerd konden worden, zoals hij dat ook bij Spijkerhoek deed.

Het was een lastige klus om de muziek passend te maken en iedere keer dezelfde muziek ging in een dagelijkse serie snel vervelen. Op een dag liep Ronald de studio uit om zijn synthesizer te halen. “Ik speelde ter plekke vijf thema’s in. Ze zeiden: ‘O, dat is fantastisch!’ “

Vanaf dat moment ging Ronald alle muziek voor GTST live onder de beelden inspelen. Hij zat hiervoor een dag in de week in nabewerkingsstudio Aquest in Hilversum. Hij was de enige in Nederland met deze werkwijze en daar waren de regisseurs maar wat blij mee. “Die gingen dan naast me staan en riepen: ‘Ik wil daar een accent!’ en: ‘Daar moet je heel stil zijn.’ Die werden heel creatief.”

“Ik haalde veel inspiratie uit de regisseurs. En uit de samenwerking met Jeroen en Pieter Philips van Aquest. We moesten het er toch maar weer op krijgen. Ontzettend veel lol hebben we daarbij gehad.”

In het eerste jaar van GTST kwam er nog geen computer bij kijken. Het ging rechtstreeks “de band op”. “Als we dan geroezemoes nodig hadden in het restaurant, startte ik een cd’tje en ging ik snel naar m’n piano om in te spelen. En als we dan nog een geluidje nodig hadden moesten we een band instarten op een bepaalde tijdcode.”

Er bestond nog geen mogelijkheid om met meerdere sporen te werken. “Alles moest live en als het misging, dan moesten we het weer opnieuw opnemen.” Een jaar later kwam de eerste harddiskrecorder en werd het opnameproces een stuk makkelijker.

‘Als we dan geroezemoes nodig hadden in het restaurant, startte ik een cd’tje en ging ik snel naar m’n piano om in te spelen’

Ronald zocht ook de muziek uit die speelde op de achtergrond van restaurants en cafés in GTST. Hij was dus de DJ van Café De Koning? “Eigenlijk wel”, zegt hij lachend.

De muziek in soaprestaurant De Rozenboom kwam eerst van piano-cd’s af, wat zorgde voor een hoop zoekwerk. Ronald besloot dit anders op te lossen. “Ik dacht: wat een gedoe, ik speel het zelf wel in. Dan kon ik ook af en toe nog eens treurig spelen als iemand verdrietig was.”

In 1994 kwam de soap Onderweg naar morgen erbij, wat betekende dat Ronald twee volle dagen per week bezig was met soapmuziek. Stress of hij het wel op tijd af had, was er niet. “Je moest het gewoon ter plekke maken en dat was heerlijk.”

Het tempo lag hoog, iets waar Ronald goed op functioneerde. Hij maakte in een dag tijd muziek voor vijf afleveringen. “Soms werd het wel twaalf uur hoor. En als we een zomercliffhangeraflevering hadden, werd het wel eens drie of vier uur ’s nachts. Daar zat veel meer muziek in.”

Pakkend en herkenbaar

Ronald en Hans schreven in een paar minuten een pakkende en herkenbare melodie. Maar niet alleen dat, door de nieuwste techniek leverden zij ook nog eens binnen mum van tijd een goede opname af. Het is de combinatie die ervoor zorgde dat opdrachtgevers graag met hen bleven samenwerken.

De lijst met werk voor Joop van den Ende bevat naast eerdergenoemde programma’s nog titels als Koffietijd, Vrouwenvleugel, Het zonnetje in huis en tientallen shows voor het buitenland. Voor RTL zelf deden ze RTL Nieuws, zendervormgevingen van RTL 4 en RTL 5, en bedrijven als Heinz en Hema hielpen ze aan een muzikaal jasje.

Het meest bekend zijn de ‘tuneliedjes’. De twee schreven nummers als Liefde op het eerste gezicht (Gerard Joling), Vrienden voor het leven (Danny de Munk) en Het spijt me (Anita Meyer).

ZIE OOK: RTL kiest toch voor herkenbaarheid bij Het spijt me: originele tune keert terug

Deze muziek moest hitgevoelig zijn. Er kwamen lange versies op single, gezongen door bekende artiesten. “Meestal liet je een tune door een studiozanger inzingen, maar nu gingen we op zoek naar een Gerard Joling of Danny de Munk. Iemand die daar ook mee kon optreden.” De liedjes bereikten de hitlijsten en groeiden – omdat de programma’s jaren achtereen een groot publiek bereikten – uit tot klassiekers.

Demo tv-hits Ronald Schilperoort: Vrienden voor het leven (1991) | Nog één kans – Vrouwenvleugel (1993) | Het spijt me (1993) | Liefde op het eerste gezicht (1994) | Onderweg naar morgen (1994). © EndemolShine Nederland BV.

Ronald ging in 1993 op zichzelf wonen en bouwde een volwaardige studio, inclusief opnameruimte voor live-instrumenten en zang. Zijn werkzaamheden bracht hij onder in een eigen bedrijf. Het jaar daarna kregen Hans en hij hij versterking van de 18-jarige Martijn Schimmer, die kwam assisteren in de studio.

“Ik leerde Martijn de kneepjes van het producersvak. Niet lang daarna begon Martijn ook muziek te schrijven en ontstond een driekoppig team.”

Ronald werkte in die tijd aan Sam Sam en Mijn dochter en ik. De Mini Playbackshow en Surprise Show gaf hij een nieuw jasje. Voor RTL Nieuws verzorgde hij begin 1997 een ’strijkersupdate’ en later dat jaar een compleet nieuw arrangement. Loterijshows kwamen als paddenstoelen uit de grond, hij maakte muziek voor de Postcode Loterij Recordshow, een vernieuwde Staatsloterijshow. Daarnaast deed hij reclames voor opdrachtgevers als Pearle, Scapino en Kijkshop.

Demo bekendste tv-tunes Ronald Schilperoort: Spijkerhoek (1989) | RTL Nieuws (1992) | Het Zonnetje in Huis (1993) | Eigen Huis & Tuin (1993) | Koffietijd (1994) | Sam Sam (1995) | Mijn dochter en ik (1995). © EndemolShine Nederland BV / RTL Nederland B.V.

‘De RTL 4-sound’?

Veel tunes van Ronald, Hans en Martijn uit de jaren 90 hebben een herkenbaar geluid. Of hun sound bepalend is geweest voor het ‘RTL 4-gevoel’ in die jaren? Ronald kijkt hier nuchter tegenaan. “Je ging gewoon met je tijd mee. Er kwamen steeds mooiere synthesizers uit. Dan kocht je weer een nieuwe en daar zaten gave geluiden in. Die gebruikte je in je tune.”

‘Je ging gewoon met je tijd mee’

“Als je de RTL 4-pingel hoort, dat is gewoon de Roland D70. Die hadden we net. Het is het geluidje ‘bell 1’ geloof ik. De eerste tune van GTST is de M1 van Korg. De gitaar van de eindleader is ook gewoon geluidje 1 uit de Korg.”

Het jaar 1998 luidde een nieuwe periode in. Vaste samenwerkingen tussen opdrachtgever en componist werden langzaam maar zeker verleden tijd, het werd steeds gebruikelijker om meerdere partijen te vragen voor een pitch. Zo ging de nieuwe vormgeving van RTL 4 en RTL Nieuws naar een andere componist.

Een jaar later deden Ronald en Hans nog wel de nieuwe RTL 5-vormgeving en de nieuwsrubriek 5 in ’t land, al zouden dit meteen de laatste opdrachten voor RTL zijn. Maar Joop van den Ende hield vast aan het werken met vaste mensen en bleef voor genoeg opdrachten zorgen.

In 2000 begon Ronalds samenwerking met Hans minder intensief te worden. Nadat Martijn zich steeds meer ging was gaan richten op zijn eigen bedrijf voor filmmuziek, had Hans een derde muziekproducer binnengehaald (Kees Tel, red.). Ronalds contact met Hans verminderde. Waar hij dat jaar aan werkte was onder meer Eén tegen 100, een remix van Onderweg naar morgen en Koffietijd-opvolger Lijn 4.

Niet veel later kwam de samenwerking tot een einde, toen Hans besloot te stoppen met zijn muziekbedrijf. Hij was het niet eens met de zakelijke ontwikkelingen in de markt en vond het wel mooi geweest zo.

Ronald kon naar eigen zeggen “terugkijken op gouden jaren”. Het ontbrak hem gelukkig niet aan mogelijkheden om door te gaan. De studio was van hem en hij kon verder met de filmmuziek, die hij altijd al in zijn eentje deed. En de soaps gingen ook gewoon door.

Precies op dat moment was regisseur Steven de Jong een eigen productiemaatschappij begonnen. Ronald had met hem gewerkt bij Onderweg naar morgen en tussen zijn andere werk door al eens twee films die Steven regisseerde van muziek voorzien: De gouden swipe (1995) en De Fûke (2000). Steven wilde de samenwerking voortzetten. De eerste opdracht was de scènemuziek voor de Friestalige serie Baas Boppe Baas.

Het witte doek

Een jaar later begon Steven aan zijn eerste bioscoopfilm: De schippers van de Kameleon. Het werd de best bezochte film van het jaar, waardoor Ronalds naam in één klap gevestigd was in de filmwereld.

Een grote overgang van tv naar film was het niet. “Ik had natuurlijk al heel veel filmmuziek gemaakt voor de soaps. Het enige verschil was dat ik er nu iets meer tijd voor had. Bij GTST mocht ik één keer naar de scène kijken en dan moest ik het meteen spelen. Hier kon ik gelaagder te werk gaan.”

In 2004 verhuisde Ronald met zijn gezin naar Hilversum. Dat wilde hij altijd al. “Met de techniek van nu kun je net zo goed in Spanje wonen, maar toen niet. Het gebeurde hier.” In de kelder van hun huis bouwde hij een studio die drie keer zo groot was.

Twee dagen per week werkte Ronald aan soapmuziek, de andere dagen was hij bezig met de films en series voor Steven. In 2005 kwam er een vervolg van De schippers van de Kameleon. Daarna volgden De scheepsjongens van Bontekoe (2007) en Snuf de hond (2008 en 2010).

Er bleef weinig tijd over voor tv-tunes, Ronald liet dit werk geleidelijk aan schieten. Degene die in dit gat sprong was oud-stagiair Martijn Schimmer, nadat hij via oude contacten was gevraagd voor een paar tv-opdrachten. “Heel slim van hem”, zegt Ronald zonder rancune.

Ronald componeerde voor GTST in 2008 het nummer Zonder jou. Hij benaderde de 18-jarige Thomas Berge om het nummer te zingen.

In 2010 ging Onderweg naar morgen van de buis. Een jaar later trad bij GTST een nieuwe producent aan, die ‘een frisse wind door de soap liet waaien’ en met een andere componist ging werken (filmmuziekcomponist Fons Merkies, red.). Het was het einde van een tijdperk. Maar liefst 4305 afleveringen van GTST en 3223 van Onderweg naar morgen voorzag Ronald van muziek.

“Ik vond het jammer. Maar ik had na 21 jaar ook zoiets van: misschien is het wel genoeg. Ik kon terugkijken op een hartstikke leuke tijd.”

’Ik had na 21 jaar ook zoiets van: misschien is het wel genoeg‘

Als je het internet moet geloven, wordt de muziek van Ronald nog steeds gemist. “Dat vind ik heel leuk om te lezen. Mensen schrijven dan, ‘waar is die oude muziek gebleven?’ Dat doet je goed.”

Wat hij vindt van de huidige achtergrondmuziek van GTST? “Ik heb er weinig meer naar gekeken”, zegt hij ongeveinsd.

Film als focus

Door het stoppen van de soaps ontstond meer ruimte voor films en series. Ronald bleef de vaste componist van Steven de Jong, maar ook andere producenten hadden hem in het vizier gekregen. Voor Johan Nijenhuis werkte hij aan de film Toscaanse Bruiloft, voor Klaas de Jong en Bernard Tulp deed hij Tuintje in mijn hart en voor Annemarie Mooren de kinderseries Puppy Patrol en Koen Kampioen.

Het maken van filmmuziek vergt veel flexibiliteit. “Als ik aan een nieuwe productie begin, krijg ik een tijdelijke montage toegestuurd. Dan speel ik hier en daar wat dingetjes, van hier zou dit muziekje kunnen en hier dat muziekje. Soms kom je er dan bij een volgende montage achter dat een scène waar je aan gewerkt hebt eruit is. Dan heb je muziek voor niks gemaakt.”

Hij weet echter als geen ander dat dit onderdeel is van zijn werk. En eigenlijk ben je dan al te vroeg bezig, bekent hij. “Maar het is wel fijn om er even in te komen. Ik zit dan steeds meer in zo’n film en als de eindmontage dan komt, knal ik ‘m er ook zo op.”

Lange samenwerkingen tekenen de loopbaan van Ronald. Hij heeft een aantal vaste opdrachtgevers die op hem vertrouwen. Het is het resultaat van deugdelijk werk afleveren. “Je moet natuurlijk wel wat goeds neerzetten. Dat ze weten: ‘met hem is goed te werken en hij is flexibel’ en ‘hij kan van alles verzinnen.’ “

Want er komt wel meer bij kijken dan alleen maar filmmuziek. “Dat je naar een liedje toe moet werken of dat je er iets in moet verwerken. Als ze merken dat je daar handig in bent, dan word je gevraagd.” Daarbij gaat hij voor de hoogste kwaliteit. “Ik probeer zo veel mogelijk met live-instrumenten te doen. Ik speel zelf toetsen, gitaar, drums, percussie en fluit, en werk regelmatig met muzikanten of hele orkesten.”

Tijdens een concert met muziek uit films van Steven de Jong in 2018 ontving Ronald een prijs als erkenning voor hun bijzondere samenwerking. Steven zei daarover in een interview: “Hij heeft al mijn films gedaan en weet gelijk de goede snaar te raken.” (Omrop Fryslân, 17 oktober 2018). Het is een groot compliment voor Ronald.

‘Ze belden mij vanuit Amerika dat ik een prijs gewonnen had. Ik dacht dat het een grap was.’

Momenteel werkt Ronald aan het derde seizoen van Hunter Street. Deze kinderserie is te zien bij Nickelodeon in de Verenigde Staten, en in nagesynchroniseerde versie in landen als Spanje, Rusland en Indonesië. De reeks wordt geproduceerd in Nederland door een van de regisseurs waar Ronald bij GTST mee werkte.

Voor zijn muziek ontving Ronald een prijs van ASCAP (de Amerikaanse Buma/Stemra, red.). “Ze belden mij vanuit Amerika dat ik die prijs gewonnen had. Ik dacht dat het een grap was. Toen begreep ik van de producent dat het echt waar was. Daar was ik best wel trots op.”

Ronald start zijn computer op en toont me wat fragmenten van Hunter Street. Hij kan er van alles in kwijt: van komische muziek tot actiescores. De serie gaat hem aan het hart. “Ik vind het een hartstikke leuke serie. Het is echt spannend. Ik doe mijn best om te zorgen dat mijn muziek de serie naar een nog hoger niveau tilt. Daar geniet ik van en haal ik voldoening uit.”

Ronald op zijn werklplek.
Ronald op zijn werkplek.
Foto: Muziekgeheimen.

Het is duidelijk dat alles wat Ronald doet, hij vol overgave doet. Als ik hem vraag wat muziek voor hem betekent, zegt hij dat hij “niet weet wat hij anders zou moeten doen”.

De componist en producer is nog lang niet klaar met muziek maken. Hij wil nog heel wat jaren door. “Het is bikkelhard werken, maar het is mijn passie.”



Muziekdossier Ronald Schilperoort

Geboren op 4 oktober 1968 in Delft.

1986-1991: Zat samen met John Ewbank in de band Shift, die in 1989 een top 3-hit scoorde met Wonderful, uit de tv-serie Spijkerhoek. De band deed in 1990 mee aan het Nationaal Songfestival met Helemaal, strandde op de derde plaats en ging het jaar daarna uit elkaar.

1986-2001: Deed muziekproductie voor tv-componist Hans van Eijk. Ging daarna ook schrijven, zijn eerste eigen tune was die van Spijkerhoek (1989). Was (mede)verantwoordelijk voor bekende televisiehits als Vrienden voor het leven (1991), Nog één kans (1993), Liefde op het eerste gezicht (1994), Onderweg naar morgen (1994) en Het spijt me (1994). Schreef en produceerde de tunes van RTL Nieuws (1992-1998), Het zonnetje in huis (1993) en Koffietijd (1994). Ook in België, Duitsland, Polen, Portugal en Noorwegen was zijn muziek te horen.

1990-2011: Verzorgde de scènemuziek van 4305 afleveringen Goede tijden, slechte tijden (1990-2011). Was de eerste in Nederland die muziek voor een serie live inspeelde. Deed daarnaast ook de scènemuziek van Spijkerhoek (1989-1993), Vrouwenvleugel (1993-1995) en Onderweg naar morgen (1994-2010).

Vanaf 2001: Ging na het stoppen van Hans van Eijck verder als componist/producer van scores voor films en series. Zijn eerste grote bioscoopfilm was De schippers van de Kameleon (2003 en vervolg in 2005), gevolgd door De scheepsjongens van Bontekoe (2007) en Snuf de hond (2008 en 2010). Recentere producties zijn Toscaanse Bruiloft (2014), Tuintje in mijn hart (2017) en de tv-serie van De Kameleon (2018). Won in 2018 een prijs van ASCAP (de Amerikaanse Buma/Stemra, red.) voor zijn muziek in de serie Hunter street.




Foto: Paul Faas