De happy hardcore-hit van eendagsvlieg Lipstick

I’m a raver van Lipstick was een van de bekendste happy hardcore-knallers uit de negentiger jaren. De mannen achter de act – Marcel Okhuijsen en Michael Pilarczyk – behaalden hiermee een succes dat zij daarna niet meer konden evenaren. Lipstick is een van de vele eendagsvliegen uit de jaren 90 die een populaire klassieker voortbrachten.

Wat bijna niemand weet, is dat danceact Lipstick nog voor de happy hardcore-hype begon. Eind 1994 kwam hun debuutsingle Believe in miracles uit. Het was de tweede uitgave van het nieuwe dancelabel Cyberspace van Van Record Company, dat zich richtte op het genre eurodance (Music & Media, 28 januari 1995). Het nummer volgde de trend van eurodance-hits als Take me 2 the limit van T-Spoon en Rhythm is a dancer van Snap!.

Producers Marcel Okhuijsen (onder peusdoniem Okkie) en Michael Pilarczyk (als Twinkels) waren het brein achter Lipstick. Believe in miracles schreven zij samen met René van Tol (a.k.a. Chega). Het nummer verscheen op een aantal verzamelalbums, maar werd niet breed opgepakt. Inmiddels was happy hardcore erg in opkomst.

ZIE OOK: Deze zangeres zong de happy hardcore-hit Rainbow in the sky

De producers besloten het over een andere boeg te gooien en mee te gaan in de nieuwe happy hardcore-stroming. Eind 1995 kwamen zij met Queen of the rhyhtm, door hen samen geschreven. Dit bracht ook niet het gewenste succes, het nummer kwam niet verder dan de Tipparade. Van de nieuwe afslag zouden zij echter geen spijt krijgen.

De hit

In de zomer van 1996 kwam Lipstick met een derde single: I’m a raver. Dit nummer werd wederom geschreven door de Lipstick-mannen Marcel en Michael. Vanaf nu noemden zij zich in hun rol als producers Daimy (Marcel) en Du Browski (Michael), als schrijversduo hielden ze hun pseudoniemen Okkie en Twinkels aan.

I’m a raver stond acht weken in de Top 40 met nummer 4 als piekpositie. Het werd een van de bekendste happy hardcore-hits.

De Amerikaanse componist Max Crook vond dat I’m a raver wel erg leek op het nummer Runaway, dat hij in 1961 had geschreven samen met de rock-‘n-roll-zanger Del Shannon. Uiteindelijk werden de namen van beide heren toegevoegd als auteurs van I’m a raver.

De zangeressen

Degene die de nummers van Lipstick inzong, was soulzangeres Berget Lewis. Zij begon haar zangcarrière als achtergrondzangeres en deed studioprojecten. De mannen van Lipstick vonden dat haar krachtige stemgeluid perfect paste bij hun danceproducties.

Zoals bij de meeste producersacts uit de jaren 90, was de zangeres op de platen níet de zangeres die in het land optrad. Dat was Graziëlla Hunsel, samen met rapper T-Bear.

Na het succes van I’m a raver schreven en produceerden de Lipstick-producers een vierde single Fly away, die wederom door Berget werd ingezongen. Er kwam ook een mini-album. Hierop stonden de vier singles – waaronder een nieuwe versie van Believe in miracles –, drie remixen en twee nieuwe nummers. Deze werden gezongen door Graziëlla, die ook meeschreef aan een van de nummers.

Het succes werd niet voorgezet, Fly away bleef hangen in de Tipparade. De titel van het nummer werd waarheid: eendagsvlieg Lipstick vloog ver weg en stierf een stille dood. De erfenis was het ongeëvenaarde succes van I’m a raver, dat iedereen – bijna vijfentwintig jaar later – nog altijd moeiteloos meezingt.

Met dank aan Michael Pilarczyk voor zijn bijdrage.

Foto: Pixabay